استفاده از Performance and Reliability Monitor – قسمت دوم

مانیتور کردن و بهینه سازی حافظه

زمانی که سیستم عامل ویندوز به یک برنامه یا بهتر بگوییم پردازش (process,) را نیاز دارد، اولین جایی که به دنبال حافظه می گردد، حافظه فیزیکی است.اگر ان پردازش در حافظه فیزیکی نباشد در حافظه مجازی یا Pagefile به دنبال آن می گردد. اگر پردازش در حافظه مجازی نبود آنگاه در harddisk به دنبال آن می گردد. حدود ۱۰۰۰ برابر دسترسی به اطلاعات روی H.D.D بیشتر از اطلاعات روی RAM زمان می برد. اگر کامپیوتر شما از حافظه مجازی بیش از حد استفاده می کند، این بدان معنی است که کامپیوتر شما به اندازه کافی حافظه فیزیکی ندارد. عدم وجود حافظه کافی، در ۹۹% مواقع سبب وجود
bottlenecks می شود. اگر شما نمی دانید که bottlenecks در سیستم چیست، بهترین نقطه شروع برای پیدا کردن bottlenecks حافظه فیزیکی است. برای این کار باید به این دو مورد توجه کنید:

۱) حافظه فیزیکی: مقدار RAM که در کامپیوتر شما نصب شده. توجه کنید که نظریه ای وجود دارد که طی آن به شما توصیه می شود تا از مقداری که حدس می زنید ، RAM نیاز است قدری بیشتر نصب کنید. فراموش نکنید که در برخی مواقع که یک برنامه ای را به روزرسانی می کنید، آن برنامه به مقدار بیشتری RAM احتیاج خواهد داشت.

۲) Pagefile : حافظه مجازی است که به صورت فیزیکی روی H.D.D قرار می گیرد و برای کمک به حافظه فیزیکی مورد استفاده قرار می گیرد. اگر از Pagefile زیاد استفاده می کنید، نشانه خوبی است برای اینکه باید حافظه فیزیکی بیشتر نصب کنید.

کانتر های مربوط به مدیریت حافظه

۱) Memory> Available Mbytes : مقداری از حافظه فیزیکی که برای اجرای پردازش ها در دسترس است می باشد. اگر این عدد کمتر از ۲۰% از حافظه ای است که روی کامپیوتر شما نصب شده، نشان دهنده آن است که باید به فکر ارتقاء حافظه فیزیکی خود باشید. ممکن است شما نرم افزاری روی سیستم خود دارید که از روی حافظه خارج نمی شود و یا باید در استفاده از برخی نرم افزار ها تجدید نظر کنید.

۲) Memory > Pages/Sec : مشخص کنند تعداد دفعاتی است که اطلاعات درخواست شده روی حافظه نبوده و کامپیوتر برای دریافت اطلاعات به اجبار به سراغ هارد رفته. این رقم باید کمتر از ۲۰ باشد. البته گاهی اوقات رقم بالای این کانتز نشان دهنده استفاده یک برنامه از memory-mapped file است.

۳) Paging File > % Usage : بیانگر درصدی از pagefile هست که در حال حاضر از آن استفاده می شود. اگر این عدد مداوم بالای ۷۰% است، بیانگر آن است که باید یا حافظه فیزیکی اضافه کنید و یا مقدار Pagefile را افزایش دهید.

توجه کنید که همه این کانتر ها باهم می تواند اطلاعات کافی به شما بدهند و اطلاعات هریک به تنهایی کافی نمی باشد.اگر فکر می کنید که یکی از برنامه ها خوره حافظه است، باید از کانتر های زیر نیز استفاده کنید:

Memory > Available Bytes

Memory > Committed Bytes

(Process>Private Bytes (for the application you suspect is leaking memory

Process > Working Set (for the application you suspect is leaking memory

Process > Handle Count (for the application you suspect is leaking memory
Memory > Pool Nonpaged Bytes

مدیریت Pagefile در ویندوز ویستا

اگر کامپیوتر شما بیش از حد از Pagefile استفاده می کند، بهترین راه حل اضافه کردن حافظه فیزیکی است، اما برخی راه ها می تواند مثل یک مسکن عمل کند:

۱) گسترش دادن Pagefile بین چند هارد دیسک مختلف
۲) اگر فضای کافی روی هارد دیسک ها دارید، اندازه Pagefile را اضافه کنید. به صورت پیش فرض ویندوز فایل pagefile.sys را می سازد و اندازه ان را مدیریت می کند. شما می توانید اگر کانتر Paging File &> % Usage رقمی بیش از ۹۰% را نمایش می دهد، فضای pagefile را اضافه کنید.
۳) اگر فضای کافی روی هارد دیسک دارید، و کانتر Paging File > % Usage رقمی بیش از ۶۰% را نماش می دهد، Pagefile را خود مدیریت کنید و مقدار initial و Maximum را باهم برابر بگذارید.
۴) سعی کنید از قرار گرفتن pagefile در پارتیشنی که فایل های سیستم در آن قرار دارد جلوگیری کنید.
۵) استفاده از Pagefile هایی با اندازه بیش از ۱٫۷ تا ۲ برابر حافظه فیزیکی چندان موثر نخواهد بود.

برای مدیریت pagefile ، به Control Panel بروید، در Classic View روی System دابل کلیک کنید. در نوار سمت چپ Advanced System Settings را بزنید و در پنجره System Properties در قسمت Performance ، Settings را بزنید. در زبانه Advanced پنجره performance option ، در قسمت Virtual Memory ، Change را بزنید. با برداشتن چک باکس Automatically Manage Paging file Size for All Drives می توانید به صورت دستی مدیریت خود را بر pagefile اعمال کنید. توجه کنید که پس از پایان، حتما، Set را بزنید و سپس OK کنید. با انتخاب Custom Size می توانید خود اندازه Pagefile را معین کنید و با انتخاب System Managed Size به سیستم عامل این امکان را می دهید، تا خود برای اندازه Pagefile تصمیم بگیرد.

استفاده از Readyboost

تکنولوژی جدیدی که ویندوز ویستا از آن بهره می برد، به شما اجازه می دهد تا از یک USB Flash Memory برای افزایش کارائی سیستم خود بهره ببرید. استفاده از readyboost بهتر از استفاده از Pagefile است چرا که ویندوز می تواند با سرعت بیشتری به اطلاعات موجود روی Flash Memory دسترسی پیدا کند تا اطلاعاتی که روی Pagefile و در واقع هارد دیسک هستند.

زمانی که یک Flash Memory که دارای قابلیت ReadyBoost شدن است را به کامپیوتر متصل می کنید، در Properties مربوط به آن وسیله، زبانه ای با نام ReadyBoost اضافه خواهد شد و از این طریق می توانید تنظیمات لازم را انجام دهید. برای آنکه از یک Flash Memory بتوان به عنوان ReadyBoost استفاده کرد باید ویژگی های زیر را داشته باشد:

۱) حداقل باید ۲۵۶MB ظرفیت داشته باشد.
۲) باید از USB2.0 پیشتیبانی کند.
۳) Flash Memory باید از سرعت ۲٫۵MB/sec برای خواندن به صورت اتفاقی (random reads) برای ۴K و سرعت ۱٫۷۵MB/sec جهت نوشتن اتفاقی (random writes) برای ۵۱۲K پشتیبانی کند.

توجه کنید که استفاده از readyBoost می تواند مصرف باتری را نیز کاهش دهد.

تذکر: ReadyDrive ، تکنولوژی دیگری است که در ویندوز ویستا استفاده می شود و می توان با استفاده از این تکنولوژی انجام مراحل boot و یا بازگشت از hibernation را تسریع کرد. این تکنولوژی وابسته به استفاده از هارد های هیبرید (hybrid hard disks ) می باشد.

مانیتور و بهینه سازی زیرسیستم شبکه

زير سيستم: يك Subsystem يك Package است كه محتويات آن تمام اطلاعات سيستم يا يك مدل كامل داخلي يك سيستمي را نشان مي دهد.

ویندوز ویستا یک مکانیسم پیش ساخته برای مانیتور کردن تمام شبکه ندارد.با این وجود امکان مانیتور و بهینه سازی ترافیک منتشر شده از یک کامپیوتر ویندوز ویستا وجود دارد. شما می توانید یک network interface و پروتکل های نصب شده را مانیتور کنید.

bottlenecks شبکه معرف آن است که ترافیک بیش از حد ظرفیتی است که network interface دارد.

کانترهای مربوط به زیرسیستم شبکه

Network Interface > Bytes Total/Sec : تعداد کلی تمامی بایت هایی که از یک Network Interface ارسال و دریافت می شود بدون توجه به پروتکل

TCPv4> Segments/Sec : تعداد بایت هایی که از یک Network Interface با پروتکل IPV4 ارسال و دریافت می شود.

این پیشنهاد ها می تواند ترافیک شبکه را کاهش دهد و ترافیک را بهینه کند:

۱) فقط از پروتکل هایی که احتیاج دارد استفاده کنید.
۲) از کارت های شبکه ای استفاده کنید که تمام پهنای bus شما را پوشش دهد.
۳) استفاده از یک کارت شبکه ی سریع تر مثلا اگر از یک کارت شبکه ۱۰۰Mbps استفاده می کنید، از یک کارت شبکه ۱Gbps استفاده کنید.

مانیتور کردن و بهینه سازی پردازشگر

Bottlenecks پردازشگر زمانی ظاهر می شود که thread های یک process به سیکل های پردازشی بیشتری از آنچه که موجود است، لازم دارند. در این شرایط یک پردازش باید در یک صف پردازش شدن منتظر بماند و پاسخ دهی سیستم آهسته تر از زمانی خواهد بود که درخواست پردازش می تواند به سرعت انجام شود. بیشترین علت Bottlenecks های مربوط به پردازشگر به علت برنامه هایی است که پردازش های زیادی دارند و نتیجه آنکه سایر پردازش ها دچار اختلال می شوند. در محیط های کاری معمولا پردازنده یک Bottlenecks نیست و باید با مانیتور کردن و بهینه سازی بهره گیری نرم افزار ها از پردازشگر کارایی را افزایش داد.

کانترهای مربوط به پردازشگر

Processor > % Processor Time : زمانی را که پردازشگر صرف می کند تا به یک درخواست از سیستم پاسخ دهد را اندازه گیری می کند. اگر این عدد مداوم بالای ۸۵% است احتمالا با یک کیس پردازنده Bottlenecks روبه رو هستید. کانتر های The Processor > % User و Time and Processor > % Privileged Time با هم ترکیب می شوند تا کانتر % Processor Time را شکل دهند. می توانید برای اطلاعات بیشتر آن دو کانتر را مانیتور کنید.

Processor > Interrupts/Sec : تعداد میانگین اختلالات سخت افزاری که توسط CPU دریافت می شود را در هر ثانیه اندازه گیری می کند. اگر روی یک کامپیوتر P4 این عدد بیش از ۳۰۰۰ است احتمالا یک مشکل سخت افزاری و یا مشکلی با یک نرم افزار خاص وجود دارد.

System > Processor Queue Length : طول صف پردازش را می شمارد. این کانتر برای مشخص کردن Bottlenecks پردازنده از همه مهم تر است و اگر صفی از ۲ مورد یا بیشتر برای بازه زمانی وجود داشته باشد، یک Bottlenecks پردازنده وجود دارد. اگر فکر می کنید، Bottlenecks پردازنده به علت یک وسیله ورودی/خروجی سخت افزاری خاص است، باید کانتر System > File Control Bytes/Sec را مانیتور کنید.

مانیتور کردن و بهینه سازی زیر سیستم دیسک

زير سيستم: يك Subsystem يك Package است كه محتويات آن تمام اطلاعات سيستم يا يك مدل كامل داخلي يك سيستمي را نشان مي دهد.

Disk access زمانی است که طول می کشد تا دیسک شما بتواند اطلاعات درخواستی سیستم عامل را بیابد. دو فاکتور وجود دارد که به توان مشخص کرد با چه سرعتی اطلاعات پیدا می شوند. میانگین زمانDisk access و سرعت کنترل کننده دیسک (disk controller)

کانترهای مربوط به زیر سیستم دیسک

PhysicalDisk > % Disk Time و LogicalDisk > % Disk Time: زمانی که را دیسک مشغول نوشتن/خواندن است را نشان می دهد. اگر بیش از ۹۰% است، می توانید با اضافه کردن یک کانال دیگر و یا تقسیم بندی کانال های ورودی/خروجی می توانید کارائی را بهبود ببخشید.

PhysicalDisk> Current Disk Queue Length و LogicalDisk > Current Disk Queue Length: تعداد درخواست های عقب افتاده از دیسک را مشخص می کند ( صف دیسک) . به صورت میانگین این اعداد نباید بیش از ۲ باشد.
LogicalDisk >% Free Space : فضای خالی روی دیسک را مشخص می کند. باید حداقل ۱۵% باشد.

زمانی که فکر می کنید زیرساخت دیسک یک Bottlenecks اولین کاری که باید انجام دهید مانیتور کردن memory است. ناکافی بودن حافظه اصلی باعث استفاده بیشتر از pagefile می شود که تاثیر مستقیمی بر زیرسیستم دیسک می گذارد. اگر مشکل از memory نباشد اقدامات زیر را می توانید انجام دهید:

۱) استفاده از کنترل کننده و دیسک های سریع تر
۲) دریافت آخرین نسخه درایور های دیسک
۳) استفاده از striping برای استفاده کردن از کانال های ورودی/خروجی چندگانه
۴) اضافه کردن یک disk controller برای load balancing .
۵) استفاده از Disk Defragmenter برای بهینه سازی فضا و زمان دسترسی به اطلاعات با
کنارهم قرار دادن تکه هایی از یک فایل
تمام کانتر های مربوط به دیسک فیزیکی و منطقی در ویندوز ویستا به صورت پیش فرض فعال است.

 

5 دیدگاه در استفاده از Performance and Reliability Monitor – قسمت دوم

  1. در مورد اضافه کردن pagefile روی چند تا هارد دیسک پیشنهاد خوبی میتونه باشه ولی روی یک دیسک کار صحیحی به نظر نمیاد چون هرچه زیادتر بشه هارد بیشتر مشغول میشه و این خود سرعت سیستم را پائین میاره.
    در پایان مطلب جالبی بود

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *